OPINION: Përpjekja për të kuptuar politikën e Trumpit ndaj Ukrainës

Shumica e njerëzve mbetën të shtangur kur, para zgjedhjeve të ndërmjetme të nëntorit, presidenti amerikan Donald Trump deklaroi se do ta lejonte Rusinë t’i shiste naftë (dizel) në një përpjekje për të ulur çmimin për konsumatorët në SHBA – një lëvizje e qartë për të forcuar bazën e tij elektorale.

Ata nuk duhet të habiteshin. Kjo deklaratë ishte në përputhje me të gjitha aspektet e tjera të politikës së Trumpit ndaj Rusisë.

Trumpi nuk mund ta zgjidhë një ekuacion të pazgjidhshëm

Që në fillim, Trumpi e ka fajësuar Ukrainën dhe presidentin Volodymyr Zelensky për luftën, pasi nuk e vret mendjen aspak për të vërtetën dhe mbështet presidentin Vladimir Putin dhe Rusinë.

Në tri raste, SHBA-ja ka votuar krah për krah me Rusinë dhe një duzinë shtetesh problematike në Kombet e Bashkuara, duke mos e dënuar Moskën për luftën e saj agresive kundër Ukrainës. Kur u bë president, Trumpi ndërpreu menjëherë të gjitha ndihmat financiare dhe dërgesat e armëve për Ukrainën. Madje, në mënyrë edhe më skandaloze, ai kërkoi që Kievi të paguante shuma shumë më të mëdha sesa vlera e ndihmës që SHBA-ja kishte ofruar.

Trumpi është thjesht një armik i Ukrainës.

Problemi i Trumpit është se as publiku amerikan dhe as republikanët në Kongres nuk e ndajnë dashurinë e tij për Putinin. Ai duhet të ecë me kujdes: të pengojë republikanët në Kongres që të ndihmojnë Ukrainën, por pa i antagonizuar ata në mënyrë të drejtpërdrejtë.

“Akti për Sanksionimin e Rusisë dhe Iranit” i Lindsey Graham-it ishte një “vezë e Kolombit” [një zgjidhje gjeniale, e thjeshtë dhe e papritur për një problem që dikur dukej i pazgjidhshëm].

Plot 86 nga 100 senatorë votuan pro tij, duke e detyruar Trumpin ta shndërronte në ligj në muajin shtator. Mund të dukej sikur presidenti ishte i detyruar të vendoste sanksione të rrepta ndaj Rusisë në përputhje me këtë ligj, por – siç ndodh me shumë ligje amerikane – ai i jep presidentit autoritetin për të pezulluar zbatimin e sanksioneve të caktuara; një gjë që unë isha i bindur se ai do ta bënte. Pyetja ishte vetëm se si.

Siç ndodh shpesh, Trumpi u përpoq të ndryshonte rrjedhën e lojës politike me vendimin e tij për të lejuar Rusinë të eksportonte naftë në SHBA dhe në pjesën tjetër të botës. Departamenti i Thesarit i SHBA-së, duke iu bindur urdhrit, lëshoi ​​menjëherë një licencë të përgjithshme që e lejonte këtë për një periudhë gjashtëmujore, pavarësisht se më 8 mars 2022 kishte ndaluar çdo import të energjisë ruse si përgjigje ndaj nisjes së luftës së Rusisë kundër Ukrainës.

Një përpjekje e tërthortë për të anashkaluar Aktin Graham

Trumpi ka pretenduar se kjo masë e fundit do të ulte çmimet e naftës (dizel) në SHBA, edhe pse vëllimet reale në fjalë janë të papërfillshme në krahasim me kërkesën e konsumatorëve amerikanë, e lëre më me atë të pjesës tjetër të botës. Besoj se ai ka një qëllim tjetër: të bëjë që Akti Graham të bjerë në harresë apo të mos zbatohet më.

Zelenski reagoi duke thënë me të drejtë se vendimi i ri i Trumpit ishte një dhuratë për Putinin. Kjo do t’i mundësonte Moskës të financonte pajisje të reja ushtarake për të vazhduar luftën. Ai gjithashtu tha se pranimi i kësaj marrëveshjeje nga Kremlini nënkuptonte se Rusia “mund të vazhdojë të luftojë, që do të thotë se vazhdojnë të hedhin bomba mbi qytete”.

Trumpi nuk ka protestuar kurrë në asnjë mënyrë kundër bombardimeve terroriste të Rusisë ndaj Ukrainës, spitaleve, shkollave apo ndërtesave të banimit. Ai madje nuk është ankuar as kur Rusia ka bombarduar ndërmarrje civile në pronësi amerikane në Ukrainë – si Cargill, Coca-Cola, Pepsi-Cola, Flex, Mondelez, etj.

Reagimi i çmendur i Trumpit

Trumpi iu përgjigj Zelenskit me tërbim. Ai pretendoi se Zelenski “do t’i shkaktojë probleme botës” duke vazhduar të autorizojë sulme ndaj rafinerive ruse. “Më mirë të ndalojë menjëherë,” tha Trumpi, para se të kërkonte që Ukraina të “gjejë një udhëheqës të ri që mund të arrijë një marrëveshje”.

Kërkesa e tij se “ka ardhur koha që Ukraina të ketë një president të ri” ishte një tjetër deklaratë antidemokratike nga ana e Trumpit. Në të kundërt, ai vazhdimisht lavdëron diktatorë brutalë si Putini, Xi Jinping i Kinës, Kim Jong Un i Koresë së Veriut dhe Abdel Fattah el-Sisi i Egjiptit.

Trumpi dëshmon se SHBA-ja është një partner i pabesueshëm

Trumpi i ka shkelur në mënyrë të konsiderueshme sanksionet perëndimore kundër Rusisë, por ai dëshiron të shkojë edhe më tej në përpjekjet e tij pro-Putin. Ndërsa Trumpi bisedonte me Putinin dhe lehtësonte sanksionet ndaj Rusisë, të dërguarit e tij, Steve Witkoff dhe Jared Kushner, po takoheshin me një ekip ukrainas në Miami. Ata kërcënuan se SHBA-të do të ndalonin së ndari inteligjencën me Ukrainën nëse Ukraina nuk do të ndalonte së sulmuari rafineritë ruse të naftës.

Delegacioni ukrainas duket se e ka përfunduar takimin e tyre pasi u informuan se Trump kishte vepruar pas shpine me marrëveshjen e tij për naftën me Putinin. Por a është e besueshme ndonjë inteligjencë nga administrata pro-Putin e Trump?

Pse do të fliste dikush me Witkoff dhe Kushner? Asnjëri nuk është një nëpunës i vërtetë publik. Asnjëri nuk punon për interesat kombëtare të SHBA-së. Ata janë negociatorë që dyshohet se fitojnë qindra miliona dollarë në marrëveshje biznesi të dyshimta në interesin e tyre, ndërsa paraqiten si përfaqësues të qeverisë.

Më 5 shtator, ata u takuan me Putinin në Kremlin. “The New York Times” raportoi se Putini u ofroi atyre dhe konsorciumit të tyre të investimeve asetet e “Lukoil”-it jashtë vendit – të vlerësuara më parë në 22 miliardë dollarë – me një çmim tejet të ulët. Vlera e tyre do të rritej ndjeshëm nëse Departamenti Amerikan i Thesarit, i kontrolluar nga Trump, do t’i lehtësonte sanksionet ndaj këtyre aseteve. Nuk është e qartë se çfarë kërkonte Putini në këmbim. “Reuters” raportoi se Witkoff dhe Kushner diskutuan gjithashtu për blerjen dhe riaktivizimin e gazsjellësit “Nord Stream II” për dërgesat e gazit rus në Evropë.

Duket se administrata Trump – dhe veçanërisht vetë Trump, Witkoff dhe Kushner – kanë vetëm një interes në lidhje me Ukrainën: të fitojnë para. Ata duken të gatshëm ta shesin vendin e tyre në favor të Putinit, me shpresën se do të fitojnë miliarda duke hequr sanksionet perëndimore të naftës dhe gazit ndaj Rusisë.

Bota duhet të bashkohet në mbështetje të Zelenskit

Presidenti Zelensky po vepron siç duhet. Ai duhet t’u kundërvihet këtyre mashtruesve, të cilët pretendojnë se përfaqësojnë SHBA-në, pa i provokuar panevojshmërisht duke i denoncuar publikisht për pabesinë e tyre.

Ndërkohë, ai duhet të mobilizojë aleatët dhe mbështetësit e vërtetë të Ukrainës. Evropa, Kanadaja dhe miqtë e tjerë të Kievit duhet të mbrojnë demokracinë së bashku me Ukrainën.

Mënyra se si të arrihet kjo në mënyrën më efektive është çështje e teknikës diplomatike, por uniteti dhe veprimi evropian janë nevoja të qarta.

Fraksion.com