OPINION: Sa më shumë që Putini përshkallëzon sulmet ndaj Evropës, aq më shumë Evropa duhet ta mbështesë Ukrainën
Përgjigjja më e mirë e Evropës ndaj luftës hibride në përshkallëzim të Rusisë është forcimi i mbështetjes për Ukrainën, e cila mbetet objektivi kryesor i Kremlinit. Gjermania është shfaqur si një mbështetëse kyçe, por opozita politike në rritje dhe kostoja e ndihmës së ardhshme kërcënojnë unitetin evropian.
Vladimir Putini po përshkallëzon si luftën e tij në shkallë të plotë kundër Ukrainës, ashtu edhe luftën e tij të fshehtë kundër pjesës tjetër të Evropës. Qëllimi i tij kryesor në këtë të fundit është të thyejë mbështetjen evropiane për Ukrainën, në mënyrë që të mund ta nënshtrojë atë vend – një gjë që ai e konsideron ekzistenciale për të ardhmen e Rusisë dhe të vetën.
Ndërsa ne në pjesën tjetër të Evropës duhet të përgatitemi sa më mirë që të mundemi për t’u mbrojtur kundër çdo lloji sulmi hibrid, thelbi i përgjigjes sonë duhet të jetë dyfishimi i mbështetjes për Ukrainën.
Ukraina është objektivi i tij kryesor. Është aty, dhe vetëm aty – e jo në një përballje me mijëra goditje të vogla hibride – që Rusia e Putinit mund të mposhtet dhe të frenohet në një kuptim domethënës.
Në një libër të ri dhe të fuqishëm, *Warum Russland nicht aufhören wird* (Pse Rusia nuk do të ndalet), historiani gjerman Martin Schulze Wessel tregon se si politika e Putinit përshtatet me një traditë shumë më të vjetër ruse të ekspansionizmit territorial dhe aspiratës për hegjemoni, të kombinuara me një ideologji perandorake të ngjyrosur nga feja.
Ai na kujton se në vitin 2016 Putini tha: “Kufiri i Rusisë nuk mbaron askund”, dhe se “kudo që shkel çizmja e një ushtari rus, ajo tokë është e jona”.
Evropianët perëndimorë, duke menduar me naivitet se e kemi hedhur imperializmin e tillë brutal territorial në koshin e plehrave të historisë, priren të besojnë se duhet të ketë ndonjë shpjegim tjetër (p.sh. diçka që ne e bëmë “gabim”, si zgjerimi i NATO-s drejt lindjes). Finlandezët, estonezët dhe polakët e dinë mirë të vërtetën. Pavarësisht dobësive të Rusisë, autori arrin në përfundimin se ajo është “vendi më i rrezikshëm në botë”. Disa në Azi mund ta vënë në dyshim këtë pretendim të madh, por me siguri Rusia është vendi më i rrezikshëm për Evropën. Schulze Wessel ngre një tjetër pikë të thjeshtë, por shumë të goditur: zgjerimi i Rusisë është lehtësuar gjithmonë nga bashkëpunimi me fuqi të tjera të mëdha dhe është ndalur kur është përballur me fuqi të barabarta dhe kundërshtare. Që nga rikthimi i Donald Trump në Shtëpinë e Bardhë vitin e kaluar, Shtetet e Bashkuara kanë pushuar së qeni kjo e fundit dhe herë pas here janë dukur si e para.
Kështu që tani është Evropa ajo që po merr përsipër barrën e të qenit fuqia e barabartë dhe kundërshtare. Evropa (përfshirë Mbretërinë e Bashkuar) tani i ka dhënë Ukrainës më shumë ndihmë sesa SHBA-ja. Ekonomitë e tyre të kombinuara janë 10 herë më të mëdha se ajo e Rusisë; vetëm ekonomia e Gjermanisë është sa dyfishi i saj.
Dhe është Gjermania ajo që tani luan një rol qendror në këtë përpjekje evropiane. Në total, që nga fillimi i luftës në shkallë të plotë në vitin 2022, Gjermania ka qenë donatori më i madh individual shtetëror, përveç SHBA-së. Sipas sistemit të monitorimit të ndihmës për Ukrainën të Institutit të Kielit, ajo ka dhënë dyfishin e asaj që kanë dhënë Britania apo Franca.
Ndërsa njerëzit në Kiev dhe Odesa goditen çdo ditë nga raketat balistike dhe dronët me motor reaktiv të Putinit, ia vlen të shikohen shifrat e Institutit të Kielit për sistemet e mbrojtjes ajrore. Gjermania deri më tani ka dhuruar 19 të tillë, përfshirë pesë bateri jetike të mbrojtjes ajrore “Patriot” të prodhuara në SHBA – dy më shumë sesa ka dhënë vetë SHBA-ja.
Në vitin e parë të kësaj lufte, unë argumentova se Gjermania “ka një përgjegjësi unike historike për të ndihmuar në mbrojtjen e një Ukraine të lirë dhe sovrane”. Në atë kohë, isha i bindur se Gjermania ende nuk po bënte atë që duhej. Tani, në vitin e pestë të një konflikti që ka zgjatur tashmë më shumë se Lufta e Parë Botërore dhe nuk tregon shenja përfundimi, mund të them pa hezitim se ajo po e bën këtë.
Kjo nuk është thjesht çështje e përmasave numerike të mbështetjes së saj për Ukrainën dhe e rritjes së shpenzimeve të veta për mbrojtjen, të cilat, sipas parashikimeve më të fundit të Ministrisë gjermane të Financave, do të arrijnë në 154 miliardë euro (130 miliardë paund) në vitin 2028 (afërsisht sa shpenzimet totale ushtarake të vlerësuara të Rusisë për këtë vit).
Është gjithashtu çështje e vullnetit politik. Kancelari Friedrich Merz e ka dëshmuar atë vullnet dhe guxim duke udhëtuar me tren nga Gjermania në Ukrainë në mbrëmjen e 3 tetorit – në 36-vjetorin e ribashkimit gjerman – i shoqëruar nga një delegacion i fuqishëm që përfshinte drejtues të industrisë së mbrojtjes.
Bombardimi rus ndaj objektivave civile në qendër të Kievit – përfshirë Akademinë Kombëtare të Shkencave të Ukrainës dhe urat mbi lumin Dniepër – nuk u ndal, edhe pse (ose ndoshta pikërisht sepse) Moska e dinte që lideri gjerman ndodhej aty.
Për një historian, këtu ka diçka shumë të njohur. Ah, jo, sërish Gjermania dhe Rusia! Megjithatë, çdo rast është i ndryshëm. Historikisht, Gjermania është një nga fuqitë që ka bërë më shumë për të lehtësuar zgjerimin rus (mjafton të kujtojmë paktin Hitler-Stalin të vitit 1939), por edhe ajo që ka bërë më shumë për ta kërcënuar atë.
Gjatë Luftës së Parë Botërore, e madje edhe në periferi të së dytës, disa nacionalistë ukrainas e panë konfliktin midis Gjermanisë dhe Rusisë si një mundësi për pavarësinë e tyre. Në vend të kësaj, ata u përballën me kolonializmin e Gjermanisë perandorake (dhe më pas humbjen gjermane) në rastin e parë, dhe me fashizmin gjenocidal të Hitlerit (dhe më pas humbjen gjermane) në rastin e dytë.
Një lloj tjetër marrëdhënieje gjermano-ruse. A nuk ndjen turp ish-kancelari gjerman? (Përgjigjja: jo.) Gerhard Schröder dhe Vladimir Putin (nga një postim zyrtar i Kremlinit në rrjetet sociale, më 8 tetor).
Tani, më në fund, Gjermania është angazhuar sinqerisht – duke marrë përsipër kosto dhe rreziqe – për sovranitetin e Ukrainës. Për këdo që e njeh këtë histori të ndërlikuar, ka diçka jo vetëm shpenguese, por sinqerisht frymëzuese në këtë pamje: një Gjermani demokratike që luan një rol udhëheqës në mbështetjen e përpjekjes së Ukrainës së pavarur për të zënë vendin e saj të merituar në një komunitet më të gjerë evropian të vendeve të lira.
Por për sa kohë? Dhe me sa mbështetje në pjesën tjetër të Evropës? Pikërisht sepse Putini e kupton rolin qendror të Gjermanisë, ajo është një nga objektivat kryesore të luftës së tij hibride: që nga dronët e mbushur me eksploziv në aeroportin e Lajpcigut – të cilët qeveria gjermane ia ka atribuar qartazi Rusisë – dhe kërcënimet për vrasje ndaj drejtuesve të industrisë së mbrojtjes, e deri te ndërhyrjet e fshehta politike dhe dezinformimi.
Ndërsa Ukraina përballet me dimrin e saj më të vështirë deri më tani, në provë do të vihen tri gjëra të lidhura ngushtë me njëra-tjetrën: vullneti i Gjermanisë për të qëndruar e angazhuar në anën e duhur të historisë; kapaciteti i demokracive për të vazhduar luftën kundër një diktature (një shqetësim i përhershëm); dhe aftësia e Evropës për të mbetur e bashkuar në këtë kauzë.
Një skeptik mund të rendisë shumë arsye për pesimizëm. Merz është jopopullor në vendin e tij. *Alternative für Deutschland* (AfD), partia që aktualisht po dikton ritmin në politikën gjermane, do ta braktiste Ukrainën në favor të Rusisë. Në Francë, kandidatja presidenciale e *Rassemblement National* (Tubimi Kombëtar), Marine Le Pen, thotë se vendi i saj nuk mund ta përballojë vazhdimin e dhënies së kaq shumë ndihmave për Ukrainën.
Solidariteti me Ukrainën po zbehet gjithashtu në krahun e djathtë në Poloni, ku dy parti më të vogla shfaqin qëndrime hapur anti-ukrainase. Në një sondazh opinioni italian muajin e kaluar, më shumë se gjysma e të pyeturve ishin kundër vazhdimit të dërgesave të armëve në Kiev.
Kohët e fundit në Bruksel, gjeta një audiencë të madhe që dukej e vendosur në mbështetje të Ukrainës – derisa, në fund të fundit, diskutimi ynë u kthye në çështjen e përdorimit të aseteve të ngrira ruse të mbajtura në Belgjikë. Ah tani, kjo është një çështje tjetër…
Megjithatë, me dëmin e tmerrshëm që po i shkaktohet ekonomisë ukrainase, duke përfshirë eksportet e saj të drithërave nëpërmjet Detit të Zi, ekspertët vlerësojnë se deri në 100 miliardë euro mbështetje shtesë për Kievin mund të nevojiten vetëm në vitin 2027 – dhe taksapaguesit evropianë të shtypur nuk janë në humor ta paguajnë këtë.
Putin beson se demokracitë dekadente evropiane do të shkërmoqen para vendosmërisë së hekurt të një njeriu të fortë imperialist. Detyra jonë është t’i provojmë se ka të drejtë.
Fraksion.com
