“Atlantiku i Veriut sërish teatër i konkurrencës strategjike”: Gjenerali britanik merr drejtimin e Komandës së Forcave të Përbashkëta të NATO-s në SHBA

Ggjenerali Nick Perry mori komandën e Komandës së Forcave të Përbashkëta Norfolk (JFC Norfolk) në Shtetet e Bashkuara.

Gjenerali Perry pason nënkryetarin-admiral të Marinës së SHBA-së, Doug Perry, i cili e drejtoi JFC Norfolk që nga janari i vitit 2024. Emërimi i gjeneralit Perry shënon herën e parë që një oficer britanik merr komandën e këtij shtabi. Ky veprim pason vendimin për të forcuar udhëheqjen evropiane në të gjithë strukturën komanduese të Aleancës.

Gjatë një ceremonie në bordin e anijes USS Nimitz, (25 shtator),  gjenerali Perry tha: “Atlantiku i Veriut është sërish një teatër i konkurrencës strategjike. Supozimet që shumë prej nesh i gëzonin për dekada të tëra nuk mund të merren më si të mirëqena. jo është arsyeja pse parandalimi ka rëndësi, gatishmëria ka rëndësi dhe aftësia për të luftuar ka rëndësi. Dhe pikërisht për këtë ekziston kjo komandë. Detyra jonë është e thjeshtë për t’u përshkruar, por kërkuese për t’u realizuar: të sigurojmë që NATO-ja të mund të parandalojë agresionin, të mbrojë Aleancën dhe, nëse parandalimi dështon, të dalë fitimtare në konflikt krah për krah me aleatët dhe partnerët tanë.”

Gjatë fjalës së tij, gjenerali Alexus G. Grynkewich, Komandanti Suprem i Aleancës në Evropë (SACEUR), tha: “Kalimi i kësaj komande te një gjeneral i Aleancës është një moment historik për NATO-n. Ky është një gurthemel thelbësor ndërsa punojmë për ndërtimin e një Aleance më të fortë dhe më të qëndrueshme.”

Organizimi dhe strukturat ushtarake

Organizimi dhe strukturat ushtarake të NATO-s përfshijnë të gjithë aktorët dhe formacionet ushtarake që marrin pjesë dhe përdoren për të zbatuar vendimet politike me implikime ushtarake.

Elementet kryesore të organizimit ushtarak të NATO-s janë Komiteti Ushtarak, i përbërë nga Shefat e Mbrojtjes të vendeve anëtare të NATO-s; organi i tij ekzekutiv – Stafi Ndërkombëtar Ushtarak; dhe Struktura e Komandës Ushtarake (e dallueshme nga Struktura e Forcave).

Struktura e Komandës së NATO-s përbëhet nga Komanda Aleate e Operacioneve dhe Komanda Aleate e Transformimit, të drejtuara përkatësisht nga Komandanti Suprem Aleat për Evropën (SACEUR) dhe Komandanti Suprem Aleat për Transformimin (SACT).

Struktura e Forcave përbëhet nga aranzhime organizative që bashkojnë forcat e vëna në dispozicion të Aleancës nga vendet anëtare, së bashku me strukturat e tyre përkatëse të komandës dhe kontrollit. Këto forca janë të disponueshme për operacionet e NATO-s në përputhje me kriteret e paracaktuara të gatishmërisë dhe me rregullat e dislokimit e të transferimit të autoritetit te komanda e NATO-s, të cilat mund të ndryshojnë nga njëri vend në tjetrin.

Mekanizmat e punës:  Në praktikë, Kryetari i Komitetit Ushtarak drejton Komitetin Ushtarak, ku çdo vend anëtar ka një përfaqësues ushtarak (ose *Milrep*) që vepron në emër të Shefit të tij të Mbrojtjes. Ky komitet – autoriteti më i lartë ushtarak i NATO-s – i ofron Këshillit të Atlantikut të Veriut dhe Grupit të Planifikimit Bërthamor këshilla ushtarake të bazuara në konsensus, pra këshilla për të cilat kanë rënë dakord të gjithë Shefat e Mbrojtjes të NATO-s.

Komiteti Ushtarak bashkëpunon ngushtë me dy Komandantët Strategjikë të NATO-s: SACEUR-in, përgjegjës për operacionet, dhe SACT-in, përgjegjës për transformimin. Të dy ata i përgjigjen Komitetit Ushtarak për mbarëvajtjen e përgjithshme të të gjitha çështjeve ushtarake të Aleancës brenda fushave të tyre të përgjegjësisë.

Nga njëra anë, Komiteti Ushtarak u ofron Komandantëve Strategjikë udhëzime mbi çështjet ushtarake; dhe nga ana tjetër, bashkëpunon ngushtë me ta për të paraqitur për shqyrtim politik nga Këshilli i Atlantikut të Veriut vlerësime, plane, çështje dhe rekomandime ushtarake, së bashku me një analizë që e vendos këtë informacion në një kontekst më të gjerë dhe merr parasysh shqetësimet e secilit vend anëtar. Në këtë rol, Komiteti Ushtarak mbështetet nga Stafi Ndërkombëtar Ushtarak. Si përmbledhje, Komiteti Ushtarak shërben, ndër të tjera, si një lidhje midis udhëheqësve politikë në Selinë Qendrore të NATO-s dhe dy Komandantëve Strategjikë.

Kapaciteti për t’u përshtatur: Përtej këtyre mekanizmave të punës, ekzistojnë dy dukuri që ndikojnë drejtpërdrejt në strukturën ushtarake, në mënyrën se si ajo funksionon dhe si evoluon: së pari dhe mbi të gjitha, zhvillimet dhe ngjarjet ndërkombëtare; dhe së dyti, ndërveprimi i vazhdueshëm midis organeve politike dhe atyre ushtarake.

Është e qartë se ngjarjet politike me pasoja të gjera – siç ishte fundi i Luftës së Ftohtë – dhe operacionet ushtarake, siç ishte Forca Ndërkombëtare e Asistencës për Sigurinë (ISAF, operacioni i mëparshëm i NATO-s në Afganistan), nxisin reforma të gjera, veçanërisht brenda Strukturës së Komandës Ushtarake të NATO-s. Për të mbajtur hapin me të gjitha këto ndryshime dhe sfidat e së ardhmes, Struktura e Komandës dhe mënyra e funksionimit evoluojnë vazhdimisht. Për më tepër, shkëmbimi i përhershëm i informacionit, i njohurive të specializuara dhe i përvojës midis ekspertëve ushtarakë dhe aktorëve politikë në Selinë Qendrore të NATO-s, shërben si një mjet i vazhdueshëm edukimi reciprok. Kjo aftësi e palës ushtarake dhe asaj civile për të punuar ngushtë së bashku e bën NATO-n një organizatë unike.

Fraksion.com