SHBA-të ripozicionojnë sistemin mbrojtës THAAD nga Koreja e Jugut në Lindjen e Mesme, ndërsa kërcënimet me raketa nga Irani vazhdojnë
Shtetet e Bashkuara kanë filluar zhvendosjen e elementëve të sistemit të tyre të mbrojtjes nga raketat e Mbrojtjes së Zonës së Lartësisë së Lartë (THAAD) nga Koreja e Jugut në Lindjen e Mesme, ndërsa tensionet me Iranin përshkallëzohen. Ky veprim pasqyron një rregullim të përkohshëm në qëndrimin global të mbrojtjes nga raketat të SHBA-së, ndërsa Uashingtoni balancon nevojat e parandalimit si në Indo-Paqësor ashtu edhe në Lindjen e Mesme.
Shtetet e Bashkuara, në fillim të marsit 2026, filluan zhvendosjen e elementëve të sistemit të tyre të Mbrojtjes së Zonës së Lartësisë së Lartë (THAAD) nga Koreja e Jugut në Lindjen e Mesme, ndërsa Uashingtoni rregullon qëndrimin e forcave rajonale mes tensioneve në rritje të lidhura me Iranin. Ripozicionimi përfshin një pjesë të arkitekturës së mbrojtjes nga raketat e operuar nga Forcat e Shteteve të Bashkuara në Kore, e cila ndihmon në mbrojtjen e Gadishullit Korean nga kërcënimet me raketa balistike të Koresë së Veriut. Zyrtarët e Koresë së Jugut reaguan me kujdes, duke theksuar se qëndrimi i aleatëve ndaj Phenianit mbetet i pandryshuar dhe se zhvendosja ndikon vetëm në një pjesë të aftësisë së vendosur.
Sistemi në fjalë është stacionuar në Korenë e Jugut që nga viti 2017, kur Uashingtoni dhe Seuli ranë dakord ta vendosnin atë në Qarkun Seongju. Vendimi pasoi lëshimet e përsëritura të raketave balistike të Koresë së Veriut dhe zhvillimin e vazhdueshëm të programeve bërthamore dhe raketore të vendit. Në atë kohë, vendosja gjeneroi gjithashtu protesta diplomatike nga Kina dhe Rusia, të cilat argumentuan se radari i sistemit mund të mbledhë të dhëna mbikëqyrjeje përtej Gadishullit Korean.
Raportimet e reja në Shtetet e Bashkuara sjellin vëmendje të re ndaj çështjes. Gazeta Washington Post raporton më 10 mars 2026, duke cituar dy zyrtarë amerikanë, se Pentagoni po transferon në Lindjen e Mesme komponentë të një baterie THAAD të vendosur në Korenë e Jugut. Informacioni më vonë përsëritet nga mediat e Koresë së Jugut, përfshirë Agjencinë e Lajmeve Yonhap, e cila e përshkruan këtë veprim si pjesë të përshtatjeve në vendosjet ushtarake amerikane në përgjigje të situatës në zhvillim e sipër rajonale.
Udhëheqësit politikë të Koresë së Jugut përpiqen të sigurojnë publikun në lidhje me pasojat e ripozicionimit. Presidenti Lee Jae Myung e trajton çështjen gjatë një mbledhjeje të kabinetit më 10 mars, duke deklaruar se kuadri i parandalimit aleat mbetet i paprekur edhe nëse disa sisteme amerikane ripozicionohen përkohësisht. Buxheti i mbrojtjes i Koresë së Jugut vazhdon të rritet dhe tashmë renditet ndër më të mëdhenjtë në botë, duke reflektuar përpjekjet e Seulit për të zgjeruar aftësitë e mbrojtjes kombëtare së bashku me aleancën e saj me Shtetet e Bashkuara.
Konsultimet midis dy vendeve shqyrtojnë gjithashtu mundësinë e zhvendosjes së aseteve shtesë të mbrojtjes ajrore. Ministri i Jashtëm i Koresë së Jugut Cho Hyun konfirmon se diskutimet përfshijnë ripozicionimin e mundshëm të disa baterive të mbrojtjes ajrore Patriot në Lindjen e Mesme. Zyrtarët ushtarakë refuzojnë të komentojnë mbi detajet e sakta operacionale, duke cituar praktikën standarde të sigurisë për të mos zbuluar lëvizjet e pajisjeve të ndjeshme ushtarake.
Sistemi Terminal High Altitude Area Defense (THAAD) është projektuar për të kapur raketa balistike me rreze të shkurtër dhe të mesme gjatë fazës terminale të trajektores së tyre. Një bateri tipike THAAD përfshin lëshues të montuar në kamionë, raketa interceptuese, një sistem kontrolli zjarri dhe radarin AN/TPY-2 që vepron në diapazonin e frekuencave X-band. Radari zbulon dhe gjurmon kërcënimet balistike në distanca të gjata dhe ofron të dhënat e synimit të nevojshme për përgjim.
Raketa interceptuese THAAD mat afërsisht 6.17 metra në gjatësi dhe ka një peshë nisjeje prej rreth 900 kilogramësh. Ajo përdor një motor rakete me lëndë djegëse të ngurtë me një fazë të vetme me kontroll të vektorit të shtytjes të prodhuar nga Pratt & Whitney Rocketdyne. Para nisjes, informacioni i synimit dhe pika e parashikuar e përgjimit ngarkohen në raketë. Këto të dhëna mund të përditësohen gjatë fluturimit përmes lidhjeve të të dhënave me sistemin e kontrollit të zjarrit. Udhëzimi terminal mbështetet në një kërkues infra të kuq imazhesh të bazuar në një sensor indium-antimonidi, duke i lejuar interceptorit të identifikojë dhe gjurmojë objektivin gjatë fazës përfundimtare të angazhimit.
Lëshuesit janë montuar në një Kamion Taktik të Modifikuar të Lëvizshmërisë së Zgjeruar të Rëndë me Sistem Trajtimi Ngarkese (HEMTT-LHS) të prodhuar nga Oshkosh Defense. Çdo automjet lëshues, afërsisht 12 metra i gjatë dhe 3.25 metra i gjerë, mbart tetë kanaçe raketash të mbyllura gati për qitje. Një bateri e plotë THAAD mund të përfshijë deri në nëntë lëshues të lëvizshëm, radarin AN/TPY-2 dhe një element komande dhe kontrolli zjarri që koordinon vendimet e angazhimit. Ky komponent komande, i njohur si Kontrolli dhe Komunikimet e Zjarrit THAAD (TFCC), lidh të gjithë elementët e baterisë dhe llogarit zgjidhjet e përgjimit duke përdorur të dhënat e radarit.
Radari AN/TPY-2 përfaqëson një sensor qendror brenda arkitekturës së mbrojtjes raketore të SHBA-së. I zhvilluar nga Raytheon, ai përdor një antenë me faza me një hapje prej afërsisht 9.2 metrash katrorë dhe më shumë se 25,000 module transmetimi dhe marrjeje në gjendje të ngurtë që veprojnë në brezin X. Radari mund të zbulojë dhe gjurmojë kërcënimet e raketave balistike në distanca që i afrohen 1,000 kilometrave, duke mundësuar paralajmërimin e hershëm dhe dallimin e objektivave. Brenda një arkitekture të shtresëzuar të mbrojtjes nga raketat, THAAD vepron si interceptori i nivelit të lartë. Raketat e tij mund të godasin objektiva balistikë në lartësi deri në rreth 150 kilometra dhe në distanca midis afërsisht 150 dhe 200 kilometrave. Sistemi është i aftë të interceptojë kërcënimet si brenda atmosferës ashtu edhe jashtë saj. Angazhimi mbështetet në teknologjinë “godit për të vrarë” në të cilën interceptori shkatërron kokën luftarake hyrëse përmes ndikimit kinetik të drejtpërdrejtë në vend të një ngarkese shpërthyese.
Kjo aftësi integrohet në një rrjet më të gjerë shumështresor të mbrojtjes nga raketat në të cilin sensorët dhe interceptorët shkëmbejnë informacion mbi synimin. Të dhënat nga radari AN/TPY-2 mund të shpërndahen përmes rrjetit të Menaxhimit dhe Komunikimit të Betejës së Komandës dhe Kontrollit (C2BMC) në sisteme të tjera, duke përfshirë aftësinë e Mbrojtjes nga Raketat Balistike Aegis të vendosur në bordin e shkatërruesve të Marinës Amerikane dhe interceptorët Patriot Advanced Capability-3 (PAC-3) përgjegjës për angazhime në lartësi më të ulët pranë vendeve të mbrojtura.
Transferimi i komponentëve të THAAD ilustron nevojën që Shtetet e Bashkuara të rishpërndajnë asetet e mbrojtjes nga raketat në përgjigje të kërkesave operacionale në ndryshim. Numri i baterive THAAD të disponueshme në të gjithë botën mbetet i kufizuar, duke kërkuar që planifikuesit e mbrojtjes të zhvendosin sistemet kur ndryshojnë vlerësimet e kërcënimit. Rivendosje të ngjashme kanë ndodhur në të kaluarën kur Uashingtoni përforcoi mbulimin e mbrojtjes nga raketat në rajonin e Gjirit gjatë periudhave të tensionit me Iranin.
Megjithatë, vendimi mbart implikime strategjike për Azinë Verilindore. Disa analistë të Koresë së Jugut argumentojnë se edhe një reduktim i përkohshëm i aftësive të mbrojtjes nga raketat të SHBA-së mund të krijojë shqetësime në lidhje me qëndrueshmërinë e angazhimeve amerikane të sigurisë, ndërsa Koreja e Veriut vazhdon të zgjerojë arsenalin e saj të raketave. Të tjerë sugjerojnë se Pheniani mund ta interpretojë përshtatjen si një mundësi për të testuar gatishmërinë aleate përmes provokimeve të kufizuara ose lëshimeve shtesë të raketave.
Në përgjithësi, episodi pasqyron presionin e ushtruar mbi qëndrimin e forcave të SHBA-së nga sfidat e njëkohshme të sigurisë në rajone të shumta. Asetet amerikane të mbrojtjes nga raketat kërkohen gjithnjë e më shumë si në Indo-Paqësor ashtu edhe në Lindjen e Mesme, dy teatro ku përhapja e raketave balistike vazhdon të zgjerohet. Çdo rivendosje, pra, përfaqëson një përpjekje strategjike balancuese, ndërsa Uashingtoni përpiqet të ruajë mbulim mbrojtës të besueshëm në disa mjedise të kontestuara sigurie.
Fraksion.com
