Pse ndarja e Trump me Evropën për shkak të Groenlandës është një shpatë me dy tehe për Rusinë

 

Ka qenë një strategji e hershme e Kremlinit për të futur një pykë të përhershme midis Shteteve të Bashkuara dhe Evropës, duke përçarë dhe dobësuar kundërshtarët e saj tradicionalë në Perëndim.

Për vite me radhë, Rusia ka promovuar sabotimin dhe dezinformimin për të minuar institucionet perëndimore, të cilat shihen si pengesa kokëforta për ambiciet territoriale të Moskës dhe ëndrrat e saj për të rifituar statusin dhe pushtetin e stilit sovjetik.

Shpërbërja e NATO-s, aleancës së fuqishme ushtarake perëndimore, ka qenë një fantazi veçanërisht e fuqishme, veçanërisht që nga lufta e Ukrainës. Shqetësimet për zgjerimin e mundshëm të NATO-s u përdorën nga Kremlini për të justifikuar pushtimin e saj brutal dhe në shkallë të plotë gati katër vjet më parë.

Imagjinoni gëzimin, atëherë, në korridoret e pushtetit të Kremlinit, me perspektivën e copëtimit të unitetit perëndimor dhe të NATO-s, për 80 vjet një fortesë kundër kërcënimeve ruse, që më në fund shpërthen për shkak të çështjes së papritur të Groenlandës dhe ofertave të padëshiruara që po bëhen ndaj territorit danez nga Presidenti i SHBA-së Donald Trump.

Rusia, duke parë me ankth nga anash, ndërsa armiqtë e saj të vjetër konsumojnë veten.

“Kina dhe Rusia duhet të jenë duke kaluar një ditë të mbarë”, vërejti Kaja Kallas, shefja e politikës së jashtme të Bashkimit Evropian, në X, pasi Trump kërcënoi me tarifa të jashtëzakonshme për aleatët evropianë që kundërshtojnë një pushtim nga SHBA-ja.

Si Kina ashtu edhe Rusia i hedhin poshtë me vendosmëri akuzat se kanë synime territoriale mbi Groenlandën – madje edhe ushtria daneze thotë se nuk ka ndonjë kërcënim të rëndësishëm pushtimi nga lindja.

Por, në të vërtetë, në televizionin shtetëror rus, ekspertët pro-Kremlin u gëzuan për lëvizjet e Trumpit në Groenlandë, të cilat i vlerësuan si “një goditje katastrofike për NATO-n” dhe si “vërtet të jashtëzakonshme për Rusinë”.
Pikëpamja e kuptueshme është se, me aleancën e NATO-s që përballet me krizën e saj më të madhe në dekada dhe unitetin transatlantik që potencialisht po copëtohet, mbështetja në Perëndim për përpjekjet e luftës së Ukrainës me siguri do të dobësohet, duke i dhënë Moskës një dorë edhe më të fortë në fushën e betejës.

Për fat të keq për Kievin, ky mund të jetë një vlerësim i saktë.

Por tapat e shampanjës në Kremlin nuk po hapen ende.

Të paktën fillimisht, ka pasur një përgjigje zyrtare relativisht të heshtur, madje kritike nga Moska, me zëdhënësin e Kremlinit, Dmitry Peskov, i cili u tha gazetarëve se Trump, në lidhje me Groenlandën, “po vepronte jashtë normave të së drejtës ndërkombëtare” – duke sulmuar nga një Kremlin që vetë ka toleruar ose mbikëqyrur shkelje të panumërta të normave dhe ligjeve ndërkombëtare gjatë viteve të autoritarizmit në rritje brenda dhe jashtë vendit.

Kontrolli i SHBA-së mbi Groenlandën mund të shihet në Moskë si një sfidë e vërtetë për dominimin e vetë Rusisë në rajonin e Arktikut.

Por Kremlini ka të ngjarë të ketë shqetësime më të thella, ndërsa shikon – si pjesa tjetër e botës – me shqetësim dhe alarm ndërsa administrata e paparashikueshme Trump ushtron fuqi globale ushtarake dhe ekonomike në dukje të pakufizuar.

“Veprimet unilaterale dhe të rrezikshme shpesh zëvendësojnë diplomacinë, përpjekjet për të arritur një kompromis ose për të gjetur zgjidhje që do t’i përshtateshin të gjithëve”, u ankua së fundmi Presidenti rus Vladimir Putin për gjendjen e botës në fjalimin e tij të parë për politikën e jashtme të vitit të ri.

“Në vend që shtetet të angazhohen në dialog me njëri-tjetrin, ka nga ata që mbështeten në parimin “fuqia bën të drejtën” për të pohuar narrativat e tyre unilaterale, ata që besojnë se mund të imponojnë vullnetin e tyre, t’u japin mësim të tjerëve se si duhet të jetojnë dhe të lëshojnë urdhra”, shtoi Putin, pa asnjë shenjë vetëdijeje, në një referencë të dukshme ndaj veprimeve të SHBA-së në skenën ndërkombëtare.

Tashmë, rrjeti i aleancave të Moskës – i dëmtuar rëndë nga përmbysja vitin e kaluar e diktatorit sirian të mbështetur nga Rusia, Bashar al-Assad – po shpërbëhet shpejt.

Irani, një aleat i hershëm i Rusisë, u vu në shënjestër të sulmeve ajrore të dhimbshme të SHBA-së dhe Izraelit vitin e kaluar. Pas shtypjes brutale të fundit ndaj protestuesve antiqeveritarë atje, së shpejti mund të goditet përsëri, duke kërcënuar mbijetesën e regjimit islamik pro-Moskë.

Më herët këtë muaj, kapja dramatike nga forcat amerikane e presidentit venezuelian, Nicholas Maduro, një i preferuar i Kremlinit, ishte një tjetër shuplakë në fytyrë për Moskën.

Dhe të folurit për Kubën, një klient tradicional rus dhe armik i SHBA-së, që është i radhës në listën e goditjeve të ndryshimit të regjimit të Uashingtonit, lë të kuptohet se Kremlini do të poshtërohet më tej nga politika e jashtme.

Moska prej kohësh e ka nënçmuar rendin ndërkombëtar të bazuar në rregulla pas Luftës së Dytë Botërore si pak më shumë se një mjet perëndimor, i mbushur me standarde të dyfishta, për të përmbajtur kundërshtarët e saj, Kremlinin kryesor midis tyre.

Moska ka sfiduar hapur ndalimin e Kartës së OKB-së për ndryshimin e kufijve me forcë dhe ka këmbëngulur vazhdimisht për një botë ku fuqitë e mëdha kanë të drejtë për sfera ekskluzive ndikimi.

Uashingtoni tani duket se e ndan gjithnjë e më shumë atë botëkuptim rus – në letër, një fitore e rëndësishme për këmbënguljen e Moskës.

Por festimet e asaj fitoreje, për momentin, janë pezulluar për shkak të shqetësimeve se çfarë lloj bote të re të rrezikshme mund të sjellë tani.

Përballimi i një Trumpi gjithnjë e më të nxituar mund të jetë një sfidë e konsiderueshme për një Kremlin të mësuar të merret me një administratë amerikane më të qëndrueshme dhe të parashikueshme.

Siç komentoi me ankth një tabloid rus me ndikim, Moskovskij Komsomolets, duke iu referuar Trumpit si “mjeku kryesor i çmendinës”, “kemi ndjesinë se edhe mjeku kryesor i azilit është çmendur dhe se gjithçka është shkatërruar”./CNN

 

Fraksion.com