Mbi samitin e ardhshëm Trump-Putin dhe tarifat ndaj Indisë

Nga George Friedman 

Presidenti i SHBA-së, Donald Trump, ka njoftuar se do të takohet me Presidentin rus Vladimir Putin në Alaska më 15 gusht. Ata kishin folur shumë herë në telefon dhe, megjithëse kishte indikacione se këto biseda do të prodhonin një lloj marrëveshjeje, asgjë konkrete nuk u materializua kurrë. Në vend të kësaj, Rusia rriti intensitetin e sulmeve të saj në Ukrainë, duke fituar më shumë territor dhe duke rritur përdorimin e dronëve në këto sulme, veçanërisht kundër kryeqytetit të Kievit.

Nëse supozojmë se telefonatat ishin aq premtuese sa Trump tha publikisht se ishin, atëherë vazhdimi i ndjekjes së luftës nga Putin kishte për qëllim të kufizonte rrezikun e rritjes së mbështetjes së SHBA-së, ndërsa vazhdonte të përpiqej të mposhtte Ukrainën – ose të paktën të përmirësonte pozicionin territorial të Rusisë. Problemi ishte se Trump kishte pretenduar se do ta përfundonte luftën shpejt. Dështimi i tij për ta bërë këtë e bën të duket sikur Putin e mashtroi atë, ose se nuk ishte në gjendje të lexonte qëllimet e Putinit. Secili interpretim do të vinte me koston e besueshmërisë së tij. (Sigurisht që negociatat nuk ishin aq premtuese sa Trump i bëri të dukeshin, por sipas mendimit tim, kjo është e pamundur sepse Trump do të kishte pak për të fituar dhe shumë për të humbur duke i keqinterpretuar bisedimet.) Sidoqoftë, Putin e vuri Trumpin në një pozicion të vështirë duke treguar një interes në zgjidhjen e konfliktit, ndërkohë që rriti operacionet ushtarake.

Putini kishte një arsye të mirë për ta bërë këtë. Lufta në Ukrainë ka qenë një dështim. Objektivat e Rusisë ishin të krijonte një zonë tampon që do të izolonte Moskën nga NATO, të rimerrte një pjesë të tokës së humbur në rënien e Bashkimit Sovjetik dhe të rimerrte statusin e Rusisë në rendin ndërkombëtar.

Por Rusia ka shpenzuar shumë para dhe fuqi punëtore atje, dhe nuk ka shumë për të treguar për këtë. Fitimet e saj territoriale janë relativisht të parëndësishme, dhe ekonomia e saj është në rrëmujë. I vetmi arsyetim logjik për të vazhduar luftën ishte të dukej sikur një zgjidhje e negociuar ishte në interes të Ukrainës, jo të Rusisë. Shfaqja e një dështimi të tmerrshëm në Ukrainë mund të ketë pasoja të tmerrshme politike për Putinin dhe për perceptimin global të Rusisë.

Pra, Putini është përpjekur të paktën të rrisë shkallën e depërtimit të Rusisë në Ukrainë. Me kalimin e kohës, SHBA-të e rritën ndihmën e tyre ushtarake për Ukrainën, por vetëm në mënyrë të kufizuar. Përgjigja më e rëndësishme, në mungesë të një zgjidhjeje, ishte kërcënimi me një sulm masiv ndaj ekonomisë ruse përmes një fushate edhe më agresive tarifore. Këtë herë, do të vendoste tarifa shkatërruese për çdo komb që blinte mallra ruse – veçanërisht eksportet më të mëdha të Rusisë, naftën dhe gazin natyror.

Kjo është arsyeja pse Uashingtoni shpalli një tarifë prej 50 përqind për Indinë. India është një vend i madh dhe i rëndësishëm, me një marrëdhënie relativisht të mirë ekonomike me Shtetet e Bashkuara, veçanërisht si një furnizues alternativ i importit për Kinën. Duke vendosur tarifa për Indinë, SHBA-të i sinjalizuan Rusisë se kërcënimet e tyre ishin krejtësisht serioze. Nëse SHBA-të do të ishin të përgatitura të ndëshkonin Indinë për tregtinë me Rusinë, atëherë nuk do të kishin problem të ndëshkonin vende të tjera, më të vogla. Thënë ndryshe, nëse India mund të goditej, asnjë vend që blen naftë ruse nuk do të ishte i sigurt.

Vendimi për të sulmuar Indinë ishte po aq i habitshëm për Indinë sa ishte për Rusinë. Kjo mund të shpjegojë pse Putini shpejt pranoi një samit ballë për ballë me Trumpin. Thuhet se Putini sugjeroi që ata të takoheshin në Emiratet e Bashkuara Arabe, dhe Trumpi këmbënguli që të ishte në tokën amerikane – një akt simbolik nënshtrimi nga ana e Putinit.

Unë do të prisja që, duke pasur parasysh kërcënimin ndaj Rusisë, Moska të jetë e përgatitur të bëjë paqe, dhe Trumpi tani do të ketë një mjet të fuqishëm në këto negociata. Ndërkohë, Ukraina do t’i bëjë kërkesa më të mëdha Rusisë për të rënë dakord për zgjidhjen e paqes. Nëse do të marrë kushte më të mira varet nga marrëveshjet që do të diskutohen në Alaska që shkojnë përtej Ukrainës. Trumpi tashmë ka ofruar marrëdhënie të përmirësuara ekonomike me Rusinë – diçka që sigurisht dukej se e kishte ndikuar Moskën në atë kohë. Ky lloj uverture mund të rinovohet ose jo.

Është e mundur që takimi i ardhshëm të jetë premtues, por jo vendimtar. Është e mundur që Putini të vazhdojë strategjinë e tij negociuese të vonimit të rezultateve për të provuar të ndryshojë situatën ushtarake në Ukrainë. Dhe është e mundur që samiti të anulohet ose të shtyhet. Por sipas mendimit tim, kërcënimi ndaj Indisë do të thotë që Putinit i duhet një zgjidhje. Kjo do të jetë një çështje gjeopolitike, por do të përcaktohet edhe nga politika e brendshme ruse, ose thjesht nga konsiderata private e Putinit.

Fraksion.com