Komunikimi i dobët po e vë në rrezik aftësinë e Evropës për t’u mbrojtur

Nga Harry Readhead

pyetur në një aktivitet të Times nëse Rishikimi Strategjik i Mbrojtjes i Mbretërisë së Bashkuar ishte i përshtatshëm për qëllimin, historiani Niall Ferguson ishte në mënyrë të admirueshme konciz në përgjigjen e tij: “Jo”.

Ai vazhdoi të pikturonte një pamje të zymtë të gjendjes së mbrojtjes në Evropë, duke parashikuar rënien e Ukrainës në “paqëndrueshmëri” dhe një pushtim rus të Lituanisë.

I pyetur se çfarë e konsideronte skenarin më të keq për Mbretërinë e Bashkuar në veçanti, ai tha se zhdukja bërthamore nuk ishte jashtë diskutimit. Në fund të fundit, shtoi ai, ne as nuk kemi përdorim plotësisht të pavarur të armëve bërthamore.

Parashikim i zymtë për Mbrojtjen Evropiane
Pra, duket se kemi shumë për të pritur. Por do të ishte joshëse të hidhnim poshtë parashikimet e Fergusonit si më shumë të njëjta nga një njeri i njohur për qëndrimet e tij kontradiktore dhe dashurinë për shkatërrimin e kolegëve të tij.

Ky, në fund të fundit, është personi që i zemëroi studiuesit e zakonshëm kur pretendoi se nëse Gjermania do të kishte fituar Luftën e Parë Botërore, Evropa do të ishte bërë një kontinent paqësor dhe i begatë, as komunizmi dhe as fashizmi nuk do të kishin dalë dhe Britania do të kishte mbajtur perandorinë e saj.

Por Fergusoni nuk është i vetmi i shqetësuar nga gjendja aktuale e mbrojtjes evropiane. Pothuajse të gjitha qeveritë kryesore të rajonit, të cilat nuk janë më të sigurta për mbështetjen e Shteteve të Bashkuara, po përpiqen të forcojnë ushtritë e tyre.

Një shumicë prej dy të tretash e parlamentarëve të Bundestagut votuan për një rritje masive të shpenzimeve për mbrojtje dhe infrastrukturë; Keir Starmer tha se do të rriste shpenzimet për mbrojtjen në 2.5 përqind të PBB-së nga viti 2027; Emmanuel Macron u kërkoi shteteve anëtare të BE-së të bien dakord për “financim masiv dhe të përbashkët” për të shtyrë qindra miliarda euro drejt mbrojtjes dhe sigurisë.

Qeveri të shqetësuara, aleanca të trazuara
Pavarësisht nëse pajtohen apo jo me pikëpamjen e Fergusonit, se Vladimir Putin synon të tregojë pavlefshmërinë e Nenit 5 të NATO-s, i cili u jep të gjitha vendeve anëtare fuqi për t’u përgjigjur nëse njëra prej tyre pushtohet, ose me pikëpamjen e, le të themi, filozofit John Gray, i cili mendon se Putini po ndërton “një Romë të Tretë” të ngarkuar me detyrën e shpengimit të Perëndimit mëkatar, Europa po riarmatoset.

Ministrat e lartë u kanë thënë kompanive të mbrojtjes se Europa ka më pak se 18 muaj për të qenë gati për një pushtim.

Sikur të ishte aq e thjeshtë sa rritja e shpenzimeve. Në fakt, ka diçka paksa naive në sugjerimin se nëse Europa do të mund të mblidhte mjaftueshëm para, ajo mund të mbrohej nga një forcë ushtarake rivale, e testuar në betejë.

Kryesisht falë garancisë së sigurisë së ofruar nga SHBA-të, Europa është mjaft larg zakonit të sprapsjes së pushtimeve të huaja në territorin e saj. Si pasojë, nuk i është dashur të mendojë shumë mirë se ku shkojnë shpenzimet e saj të mbrojtjes.

Për dekada të tëra, një numër i vogël kontraktorësh të vendosur, të aftë për të përmbushur nevojat themelore të mbrojtjes në kohë paqeje, kanë thithur pjesën më të madhe të buxheteve të mbrojtjes të rajonit, të cilat kanë rënë vazhdimisht. Por në rrethanat aktuale, kjo nuk do të funksionojë më.

Vetëm Paratë Nuk Do të Na Shpëtojnë
Përtej pellgut në Shtetet e Bashkuara, qeveria drejton para për kompani të vogla, shumë krijuese, përmes iniciativave si Agjencia e Projekteve të Kërkimit të Avancuar të Mbrojtjes (DARPA), e cila është e ngarkuar me zhvillimin e formave të reja të teknologjisë për përdorim ushtarak.

Në vendin tim, strategu politik Dominic Cummings ka thënë për vite me radhë se ushtria ka nevojë për një version britanik të DARPA-s, jo vetëm sepse është jetik për mbrojtjen, por sepse ka përfitime më të gjera ekonomike. (Vetëm disa efekte anësore të lumtura të shpenzimeve ushtarake amerikane përfshijnë krijimin e internetit, industrinë e gjysmëpërçuesve dhe motorin e kërkimit të Google.)

Cummings ia doli mbanë me ARIA-n, Agjencinë e Kërkimit dhe Shpikjes së Avancuar, por për momentin, kjo nuk është asgjë më shumë se një gjest politik.

Boshllëqet në Inovacion dhe Ndarja në DARPA
Në mungesë të agjencive funksionale si DARPA, në Mbretërinë e Bashkuar, si kudo tjetër në Evropë, pikërisht kompanitë që na duhen urgjentisht të bëjnë atë që bëjnë më mirë – të inovojnë shpejt për të forcuar mbrojtjen tonë – injorohen kryesisht nga ata në nivel qeveritar.

Paratë vazhdojnë të rrjedhin tek kontraktorët e vendosur, të cilët nuk inovojnë dhe nuk mund të inovojnë me shpejtësinë që na nevojitet.

Nëse nuk do të ishte një e vërtetë e vërtetë se dominimi teknologjik është dominim ushtarak (në ishullin tonë të goditur nga era, Beteja e Agincourt e përjetësoi harkun e gjatë), Ukraina e ka nxjerrë në pah këtë fakt, duke qenë pioniere në përdorimin masiv të dronëve komercialë – shpesh kuadrokopterë të lirë dhe të modifikuar dhe dronë FPV – për zbulim dhe sulme, duke barazuar kështu fushën e lojës kundër ushtrisë më industriale të Rusisë.

Pse Zërat e Duhur Nuk Dëgjohen
Pyetja, pra, është se si këto kompani më të vogla dhe më inovative të mbrojtjes dhe përdorimit të dyfishtë mund ta bëjnë veten të njohur. Ato nuk kanë ndikimin e lobimit dhe profilin publik të të ashtuquajturve kryesorë – Lockheed, le të themi, ose BAE.

Përgjigja është duke komunikuar. Jo vetëm që ato duhet të shihen, por duhet të gjejnë gjuhën për të shpjeguar pse puna e tyre ka rëndësi, gjë që nuk është gjithmonë e drejtpërdrejtë.

Ashtu si në sektorin e hapësirës, ​​gjuha teknike që përdoret shpesh nga zakoni nga operatorët e mbrojtjes ngatërron ujin, duke errësuar si ndikimin ashtu edhe ndikimin e mundshëm të punës në fjalë.

Pjesa tjetër e sektorit merr atë që po synoni, por jo, në shumë raste – më falni që jam i drejtpërdrejtë – ata që kanë rëndësi.

Gjuha e Rëndësisë
Në shumicën e rasteve, këto kompani duhet të marrin investime bujare dhe të qëndrueshme, të shtyjnë politikën në drejtimin e duhur dhe të ndërtojnë besim po aq sa me politikanët aq edhe me publikun.

Kjo ka rëndësi dyfish në Evropë, ku fjala “mbrojtje”, që nga gjakderdhja masive e mesit të shekullit të 20-të, ka fituar kryesisht asociacione negative dhe për këtë arsye i ka larguar civilët dhe investitorët: shumë firma refuzojnë kategorikisht të marrin në konsideratë shpenzimet e mbrojtjes, dhe kërkesat e vjetruara mjedisore, sociale dhe të qeverisjes e përjashtojnë atë.

Rindërtimi i Besimit në Mbrojtjen Evropiane
Duke pasur parasysh të gjitha këto, nuk është ekzagjerim të thuhet se aftësia e Evropës për të mbrojtur veten mbështetet, në një masë shumë më të madhe sesa mund të jetë e qartë, në aftësinë e kompanive të saj më të uritura, më energjike dhe më krijuese për t’u bërë të njohura.

Nëse ato shihen si të paprovuara dhe të patestuara, thellë në teknikë me koston e praktikës, atëherë udhëheqësit e departamentit të mbrojtjes të Evropës do të bëjnë atë që u duket atyre racionale: të qëndrojnë me atë që dinë dhe të heqin dorë nga ato kompani që zhvillojnë armët dhe teknologjinë e së nesërmes.

Kjo, për ta thënë butë, është një shqetësim.

*Harry Readhead është Drejtor Kreativ në Sonder London.

 

Fraksion.com